گلی در شوره زار

 کوک کن ساعتِ خویش !

 

 اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر 

 

 دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

 

که مـؤذّن ، شبِ پیـش

 

 دسته گل داده به آب

 

   . . . و  پیِ غسلِ به حمام شده است

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

 

 شاطری نیست در این شهرِ بزرگ ، که سحر برخیزد

 

    شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

                                    دیر برمی خیزند

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

  که سحر گاه کسی

 

  بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست

 

  که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

 

 رفتگر مُرده و این کوچه دگر

 

 خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

 

ماکیان ها همه مستِ خوابند

 

 شهر هم . . . خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !

 

که در این شهر ، دگر مستی نیست

 

 که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد

 

از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

 

 

کوک کن ساعتِ خویش !   

 

اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،

  

و در این شهر سحرخیزی نیست

 

            .. . . . و سـحر نـزدیک اســـت...

            شعری ازدوست و استاد عزیزم "کیوان هاشمی"

نوشته شده در دوشنبه ٢٤ اسفند ۱۳۸۸ساعت ۱٠:۳٧ ‎ب.ظ توسط ندا...گلی در شوره زار نظرات ()

سلام دوستای گلم. مرسی از حضور گرمتون توی وبلاگم. یه مدته زیاد حال خوبی ندارم. انشالله برگشتم به همتون سر میرنم. منو ببخشید.

نوشته شده در دوشنبه ۳ اسفند ۱۳۸۸ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ توسط ندا...گلی در شوره زار نظرات ()


Design By : Pichak